امشب به آدمایی که خواب های لینچی وار میبینن حسودیم میشه.

من چرا خواب های لینچی نمیبینم؟

آخه چندین ماهه که اسیر لینچ شدم.

کل تابستونی که گذشت داشتم فیلمای لینچ و تویین پیکس رو میدیدم و صید ماهی بزرگ رو میخوندم و تازه خیلیم راضیم.

نمیدونم چیکار کنم که انقدر از خودم و ارتباطاتم خسته و نا امید نباشم.و انقدر برای بقیه بی اهمیت نباشم.یا حداقل برای ی سری الویت باشم.شاید همه ی اینا ی سری توهم تو کله من باشه فقط.اما الان جز اینا به هی

اینسکیوریتی نمیذاره که همینجوری نوشته هام رو بدون رمز پست کنم.

احساس میکنم همش که ی آشنا ی گوشه نشسته داره میخونه اینارو.

پ.ن:آیا چیزها همونقدر که ما فکر میکنیم پیچیده ان؟